امامت و خلافت از منظر نهج‌البلاغه

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری ـ تحلیلی طلیعه، رساله دکتری «امامت و خلافت از منظر نهج‌البلاغه با تاکید بر نقد شبهات» توسط معصومه دولت آبادی نگاشته شده است.

فتح الله نجارزادگان، استاد راهنما و حجت الاسلام و المسلمین موحدی محب و حجت الاسلام و المسلمین عزالدین رضا نژاد استادان مشاور این پایان‌نامه در دانشگاه معارف اسلامی بودند.

چکیده:

موضوع رساله حاضر «امامت و خلافت از منظر نهج البلاغه با تاکید بر نقد شبهات» است. جایگاه ویژه امامت به لحاظ اهمیت آن در راهبری اجتماعی، هدایت گری معنوی و وحدت جامعه و نیز نقش محوری آن به لحاظ تئوریک در مسایل تفسیری و روایی، کلامی و تحلیلی، فقهی، عرفانی، تاریخی و سیاسی بر کسی پوشیده نیست.
 این آموزه از دیرباز مورد توجه دانشمندان با مشرب های گوناگون همراه با نقد و نظر بوده است.
هدف از این تحقیق، اولا کشف رابطه معنایی امامت و خلافت در نهج البلاغه، ثانیا ارائه جایگاه امامت ائمه شیعه علیهم السلام در نهج البلاغه با رویکرد روایی همراه تحلیل های عقلی و نقلی است.
ثالثا تحقق بخشی اصالت امامت در ضرورت وجود امام، نص بر آن، علم و عصمت امام از نهج البلاغه و سایر منابع اصیل است.
 رابعا گردآوری شبهات، ناظر به نهج البلاغه از منابع قدیم و جدید، و سپس نقد و ارزیابی و ارائه پاسخ های مستدل و منطقی به آنهاست.
روش تحقیق، توصیفی- تحلیلی است. گردآوری اطلاعات بر اساس فیش برداری کتابخانه ای و جمع آوری اطلاعات از منابع و اسناد دست اول، و همچنین استفاده از لوح های فشرده و نرم افزارهای تخصصی در این زمینه و نیز مراجعه به پایگاه ها و سایت های موافق و مخالف در موضوع بحث بود.
 امامت و خلافت هرچند در لغت متفاوتند اما هر دو بر یک واقعیت دلالت دارند و دو عنوان منطبق بر یک مصداق اند.
 در متن برآمده از نهج البلاغه، امامت رکن رکین دین و از اصول و ضروری مذهب تشیع به شمار آمده است و با توحید و معاد پیوند معنادار و منطقی دارد.
 ضرورت هدایت تکوینی و مرجعیت دینی و احیا و پاسداری از سنت نبوی ایجاب می کند زمین هیچگاه از وجود حجت خدا و خلیفه الهی بر مردم خالی نباشد که واسطه فیوضات ربوبی بر بندگان فراهم آورد.
 در اندیشه علوی، امامت و خلافت مقام وراثت، وصایت و اصطفای الهی است که امام را به سلسله انبیا و اوصیا متصل می کند و برخاسته از انتصاب الهی و حق امام علی(ع) و فرزندان آن حضرت است.
این احقیت از حکمت حق تعالی و سپس از کمالات ذاتی نشات می گیرد که مهمترین آنها علم خاص و ملکه عصمت امام است.
امام علی(ع) در اثبات حقانیت خود به جانشینی پس از رسول خدا(ص) به نص و نصب، شایستگی ها و فضائل خود استناد فرمودند.
از سوی دیگر انتقادها از همان ظهور اولیه یعنی رحلت پیامبر اعظم(ص) و نادیده انگاشتن اصل جانشینی امام علی(ع) در جریان سقیفه از طرف مخالفان مطرح شد که امروزه در بعضی سایت ها و در آثار نوشتاری و گفتاری، بعضی روشنفکران شبهات در شکلی جدید احیا و تبلیغ می شود.
حال آن که امامت بر سه پایه اصلی نصب ونص، علم خاص و ملکه عصمت مبتنی است و شبهات تردیدها در هر سه حوزه قابل ابطال است.
انتهای پیام/