ساختار حکومت علوی

به گزارش پایگاه خبری ـ تحلیلی طلیعه، فرزاد جهان بین استاد دانشگاه شاهد در متنی درباره ساختار حکومت حضرت علی(ع) آورده است: در دوران زعامت حضرت، پنج منطقه مهم عبارت بودند از: شبه جزیره عربستان، مصر، عراقین و شام. شام به جهت سرکشی و طغیان معاویه و علی رغم تلاش امیرمومنان به حکومت حضرت، ملحق نشد. برخی از مناطق مهم که از اهمیت ویژه ای برخوردارند عبارتند از کوفه،مصر، مدائن، مدینه، مکه و یمن. برای بررسی ساختار حکومت بر این مناطق تمرکز می کنیم.

اداره کوفه به عنوان پایتخت، با تفکیک قوا صورت می گرفت و حضرت برای هر پستی یک مسئول تعیین کرده بودند.

برای اداره مناطق استراتژیک و مهم، حضرت دو تدبیر داشتند:

 برای اداره مصر و مکه که با تعیین استاندار، اختیار تام به وی می دادند و او مسئولین قوای مختلف را تعیین می کرد. 

اما برای مناطق دیگری مانند بصره ، مدائن، یمن و…، استاندار را تعیین می کردند و در ضمن برای روسای بخشهای مختلف حکومتی، احکام جداگانه ای می زدند. 

برای اداره شهرهای کوچک، والی شهر خود همه کارها را انجام می داد. هم امور اجرایی و هم امور قضایی. البته بعضا حضرت عامل مالی را خود تعیین می کردند.

برخی به اسم مردمی بودن، چنین گمان می کنند که در  حکومتی حضرت، نه ساختاری بوده و نه  قوایی  و نه گزینشی برای این قوا و همه دور هم بودند و آن پایتخت، با تفکیک قوا صورت می گرفت و حضرت برای هر پستی یک مسئول تعیین کرده بودند.

برای اداره مناطق استراتژیک و مهم، حضرت دو تدبیر داشتند:

 برای اداره مصر و مکه که با تعیین استاندار، اختیار تام به وی می دادند و او مسئولین قوای مختلف را تعیین می کرد. 

اما برای مناطق دیگری مانند بصره ، مدائن، یمن و…، استاندار را تعیین می کردند و در ضمن برای روسای بخشهای مختلف حکومتی، احکام جداگانه ای می زدند. 

برای اداره شهرهای کوچک، والی شهر خود همه کارها را انجام می داد. هم امور اجرایی و هم امور قضایی. البته بعضا حضرت عامل مالی را خود تعیین می کردند.

برخی به اسم مردمی بودن، چنین گمان می کنند که در  حکومتی حضرت، نه ساختاری بوده و نه  قوایی  و نه گزینشی برای این قوا و همه دور هم بودند.

انتهای پیام/